Anders Kijken

Een paar jaar geleden zag ik al foto’s van Else Kramers eerdere cursus synchroomkijken voorbij komen. Vaak was ik of te laat met me aanmelden of het kwam me even niet goed uit. Met de cursus Anders Kijken krijg ik een herkansing.

 

 

Ik pak deze met beide handen aan en heb me aangemeld. Ik wil anders naar de omgeving gaan kijken. Foto’s (leren) maken van mooie objecten of de natuur. Die dingen die er altijd al zijn, maar gewoon op dat moment niet bij me binnenkomen.

 

De cursus begint vandaag. Op dinsdag, mijn #PHOT-dag. Ik combineer het met elkaar. De opdracht van deze eerste dag is dat ik omhoog moet kijken. Wat is er allemaal te zien? Mooie plafonds of een mooie buitenlucht. En let ook eens op de details.

 

Ik heb vanochtend om elf uur een afspraak. Het heeft er buiten wel eens gezelliger en vrolijker uitgezien. Daarnaast is er zo’n fijne miezerregen. Ik loop naar mijn afspraak. Tijdens de wandeling kijk ik om me heen en… naar boven. De lucht is grauw en grijs. De bomen die ik zie zijn erg verschillend. In die zin; de één heeft nog bijna alle bladeren, terwijl de ander al (zo goed als) kaal is.

 

Ik sta onder een boom en kijk. Ik zie het als een metafoor; het vallen van de bladeren. Het loslaten van alles wat op dat moment er niet meer toe doet. Loslaten om jezelf te verlichten. Even kaal en leeg zijn van alles. Loslaten is niet mijn sterkste ding. Maar als ik dan onderaan die kale boom sta, denk ik na en komt het bij me binnen. Die boom laat haar bladeren los. Deze heeft ze bij zich gedragen, totdat ze het niet meer kon dragen en niet meer nodig had. Vervolgens laat ze los. Zo sterk als de boom staat, gaat ze kaal en leeg het winterseizoen in. Verlicht van de zwaarte van de bladeren. Eén blad weegt nog niet zo veel, maar alles bij elkaar zal best een last zijn.

 

Wanneer ik de bladeren van die boom in mijn armen zou houden, is het onhandig. De bladeren vergelijk ik met vervelende gevoelens en gedachten. Ze zijn niet goed voor mij. Net als die boom wil ik loslaten. Even kaal en leeg. Die ruimte creëren die ik onbewust nodig heb. Zodat ook ik stevig kan staan en de volgende stap kan maken.

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on tuesday); een initiatief van Karin Ramaker in combinatie met de cursus Anders Kijken van Else Kramer.

1 Comment

  1. ♡ Karin Ramaker (@metkcom)

    15 november 2016 at 21:11

    ik vind de nerven van de bladeren altijd zo mooi. en bovendien maakt de leegte (loslaten van de bladeren aan de boom) weer ruimte voor nieuw.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: