De fiets

De verroeste fiets staat tegen het hek. Takken en bladeren groeien verwilderd langs het frame. Het zadel is er allang niet meer. Is dit een caféfiets geweest? Of is deze van de eigenaar ontvreemd? Heeft de fiets een duik in het water gemaakt? En wordt deze überhaupt nog wel gemist?

 

Al weken en misschien wel maanden staat deze herenfiets tegen het hek. Het stuur naar rechts gedraaid. Ik laat het beeld op mij inwerken. Op de een of andere manier fascineert het mij. Maar wat het precies met mij doet, kan ik niet eens beschrijven.

 

Deze week heb ik meerdere ideeën voor de #PHOT. De ene week weet ik niets en op het andere moment heb ik het voor het kiezen. Een luxeprobleem. Terwijl ik vanmiddag achter mijn laptop zit, kijk ik naar de knipperende cursor. Ik nip aan mijn hete thee en denk na. Mijn scherm blijft wit. Ik blokkeer. Ik schrijf en schrap. De woorden die op het scherm komen, de zinnen die worden gecreëerd. Ze zijn niet naar mijn tevredenheid. Ik voel me stuurloos. Ik wil wel, graag zelfs. Maar mijn hoofd stagneert.

 

Meestal schrijf ik vanuit mijn gevoel. Ik hoef van tevoren nauwelijks na te denken. De hersenspinsels komen op in mijn hoofd, terwijl mijn vingers het werk doen. Waarom ben ik dit nu kwijt?

 

Frustrerend? Soms wel.

 

Ik ben toch altijd degene die zegt dat schrijven mijn hobby is? Net als dat ik zeg dat het therapeutisch werkt? Maar ook ík ben degene die weet dat het tijd nodig heeft. Dat ik de zinnen niet kan afdwingen. Ik ben niet stuurloos. Ook al voelt dit al maanden wel zo aan.
Ik moet mijn stuur weer de juiste kant op zien te krijgen om weer vooruit te gaan. Denken uit en gevoel aan.

 

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on tuesday); een initiatief van Karin Ramaker.

3 Comments

  1. Alice Huiberts

    27 september 2017 at 08:42

    Mooie blog, Marleen. Ondanks dat je aan het zoeken was naar woorden en zinnen, heb je juist een helder beeld neergezet over hoe het is, als die woorden juist niet zo één-twee-drie komen. Ik herken het.

  2. Liesbeth Steur

    27 september 2017 at 16:46

    Helder verhaal en hele zinnen. Je kunt tevreden zijn. De vraag die mij opkomt is: wat is de juiste kant? Volgens mij is het altijd de juiste kant, anders zou je er niet zijn. De kunst is om daar gebruik van te maken. En dat heb je toch prachtig gedaan. Vind ik.

Geef een reactie