De warmte overheerst

Ik loop door de kou. De sneeuw knispert onder mijn schoenen. Terwijl menigeen helemaal warm en blij wordt van sneeuw, word ik er altijd iets minder gelukkig van. Ik loop houterig en ongemakkelijk. Ik heb er ook geen rekening mee gehouden. Toen ik de deur uitstapte ben ik verrast door de witte straten en in stilte baal ik flink. Als ik niet hoefde was ik niet uit mezelf de deur uit gegaan.

 

De afspraak staat al een paar weken en ik laat er mijn looptraining voor schieten. Samen met bekenden, iets minder bekenden en voor mij compleet onbekenden heb ik een vergadering. Ik stap de knusse ruimte in. Binnen is het warm en ik neem plaats aan een tafel. De mensen druppelen langzaam binnen en nemen eveneens plaats aan dezelfde tafel. De beamer staat klaar, zodat we gezamenlijk kunnen bekijken wat voor werk inmiddels is geleverd. Voor mij wordt een warme kop cappuccino neergezet. Ik geniet hiervan terwijl de buitenwereld koud en wit is.
Ik word enthousiast van de mensen aan tafel. In een korte voorstelronde krijg ik namen bij de gezichten en weet ik wat ze doen.

 

We luisteren naar elkaars input en haken erop in. De energie die hieruit voortvloeit is goed voelbaar. Hier word ik blij van. Ik voel de warmte op een heel andere manier. Ik vind het zo bijzonder dat ik sommigen helemaal nog niet kende en dat we toch samen met één doel aan tafel zitten. Dit project dat we met z’n allen zijn aangegaan tot een succes te maken. Na afloop van de vergadering is er een ronde voor vragen en opmerkingen. Hierna is de vergadering ten einde en praten we verder onder het genot van een drankje.

 

Voor ik het in de gaten heb, is het laat. Wanneer ik thuis was geweest had ik allang in bed gelegen. Nu mag ik terugkijken op een energieke avond. Een avond waarin ik de dankbaarheid voel dat ik benaderd ben voor dit mooie project. En de kou? Die voel ik niet meer. De warmte overheerst.

 

 

 

 

Foto door: Unsplash/Pixabay

Geef een reactie