Een grote stap vooruit

Ik loop op de baan. Ik vind het heerlijk om buiten te sporten en mijn hoofd te legen tijdens de training. Maar ik ben nu eenmaal geen natuurtalent. Tijdens de trainingen word ik soms diverse keren ingehaald door een aantal hele snelle lopers. Wanneer ze me voorbij zijn, kijk ik hen na. Ik hoor hoe hun voeten op de grond terecht komen. Met alle gemak lopen ze, alsof het niets is. Als veertjes landen hun voeten op de baan. In vergelijking tot hen loop ik wel iets minder charmant. Ik heb hier geen problemen meer mee, de atletiekbaan is immers nog steeds geen catwalk.

 

 

 

En hoe leuk ik mijn training op de maandag ook vind, ik ben geswitcht. Ik kies voor een groep die dichter bij mijzelf ligt. Ik ga als het ware een stapje terug. Een stapje terug in snelheid. Met deze overstap kan ik mezelf op een redelijke manier opnieuw gaan uitdagen. Een uitdaging die reëel is. Ik hoef me niet te vergelijken met een ander, de ander die nog net geen Speedy Gonzales is. Waarom doet een mens dit toch? Het gras is echt niet groener bij de buren.

 

 

“We will not conquer our obstacles by running away from them. Speed does not matter, just that we do not stop.” 

Pittacus Lore, The Rise of Nine

 

 

Maar waarom vind ik de keus zo lastig om een stapje terug te gaan? Mijn “oude” groep is hartstikke leuk. De trainingen zijn ook erg plezierig. Maar toch heb ik het gevoel dat dit (te) ver bij mij vandaan ligt. Ik ben er teveel mee bezig geweest om mensen tevreden te blijven stellen. Stel je voor dat men denkt dat ik om hen weg ga?! Ho stop!! Ik ga niet weg óm de groep, ik ga weg omdat ik mezelf niet meer in de groep vind passen. Het is voor mij eigenlijk een goede keus gebleken door een stap terug te doen. Hiermee maak ik voor mij persoonlijk een grote stap vooruit. Een stap vooruit, dichter naar mezelf.

 

 

Foto door: oakleigh0

Geef een reactie