Het weerzien

Aankomende maandag wordt ze alweer twee. De tijd is gevlogen. Het is alsof ons mopje altijd bij ons is geweest. Maar in november zijn dit “pas” twee jaren. Vandaag was er het weerzien met haar moeder.

 

Ik vraag me het af; zouden moeder en dochter elkaar herkennen? Pips moeder is een goede moeder. Ze heeft vanaf de geboorte tot ongeveer acht weken goed voor haar pups gezorgd. Dit schijnt in de hondenwereld wel eens iets te verschillen. Maar moeder Sientje deed het goed. Eigenlijk vind ik het nogal een ding als de pups na acht weken het nest verlaten. Het lijkt mij dat de moederhond haar jongen gaat zoeken. En wat moet er in het schattige koppie van de pup omgaan? Geen wonder dat er in het begin een soort van heimwee optreedt en de pup hier ziek van kan zijn. Ik moet hier maar niet teveel over nadenken.

 

Vandaag waren we weer even bij de fokker waar wij ons blonde schatje vandaan hebben. Ik vind het fijn om contact met hen te houden. De liefde en zorg die ze hebben gegeven voordat de pups het nest mogen verlaten en worden ondergebracht bij een nieuwe familie. Pip is echt een onderdeel van ons gezin. De liefde die ze geeft, de kusjes na het eten, het gekwispel van de staart op de vloer als we de trap aflopen. Het blije koppie dat ze toont wanneer we aan het wandelen zijn. Ze is (bijna) altijd blij!

 

Vandaag was er even het weerzien met haar moeder. Na een kleine twee jaar hebben ze elkaar weer even gezien en… natuurlijk moesten de dames even op de foto. Dit gebeurt nu eenmaal met een reünie.

 

Foto: Pip links en moeder Sientje rechts

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on tuesday); een initiatief van Karin Ramaker.

2 Comments

    1. MissMarleen

      13 september 2016 at 22:57

      Het ging hartstikke goed. Ik geniet van deze momenten.

Geef een reactie