In de mentale kreukels

Ik volgde het programma van Sophie Hilbrand; Sophie in de Mentale Kreukels. Ze had me in haar greep. Vol verwondering, maar ook regelmatig met verbazing keek naar ik het programma. Dat Sophie zich gedurende dit programma zo bloot heeft gegeven en kwetsbaar heeft opgesteld, vind ik enorm dapper en knap. Als een ui heeft ze zich zelf afgepeld om zo het binnenste van zichzelf te laten zien. Voor het oog van de camera.

 

Tijdens het programma gaat ze met haar collega’s in gesprek. Van sommigen wist ik het, van anderen niet. Velen hebben met een burn-out te kampen gehad. Het oververmoeid thuiszitten. Opgebrand zijn. Gewoonweg niet meer kunnen. Het valt me op dat er open over wordt gepraat. Geen zichtbare schaamte. Het is immers ook geen schande. Iedereen is mens, met zijn eigen grenzen. En ja, die worden wel eens overschreden wanneer de grens niet meer zicht- en voelbaar is. Hallo valkuil en levensles.

 

STOP! Mijn nekharen staan overeind. Niks zwakte, ik vind dit een teken van kracht!

 

Sophie sprak met hardwerkende jongeren. Heel hard werken, maar vooral heel veel werken. Werkweken van zestig of zeventig uur is niets. Er moet een bepaalde status worden bereikt en er moet (veel) geld worden verdiend. Eén iemand sprak de woorden dat het een teken van zwakte is als iemand aangeeft dat hij bepaalde werkzaamheden niet aankan. STOP! Mijn nekharen staan overeind. Niks zwakte, ik vind dit een teken van kracht! Wat is er zwak aan als je je grens aangeeft? Iemand die dit doet, is naar mijn mening een sterk en krachtig persoon.

 

De social media geeft ons stress. We leven in een snelle wereld. En we moeten er maar in meegaan. Nou ja moeten? We doen het zelf. Snel dat ene berichtje beantwoorden. De nadruk ligt echt op snel. Op Facebook de updates van vrienden liken of hierop reageren. Vaak scrollen we doelloos en misschien ook wel op de automatische piloot door de tijdlijn. Zien we eigenijk wel wat er allemaal gebeurd? Om nog maar niet te spreken van WhatsApp.

 

In haar programma neemt Sophie diverse vormen van therapie onder de loep. De mindfulness komt wekelijks terug. Duidelijk wordt voor mij wel dat mindfulnes niet de oplossing biedt, maar dat dit een aanvullend middel is om in te zetten. Het leert je terug te gaan naar jezelf. Jezelf te leren dat je ieder moment de rust kan pakken waar je lijf naar hunkert. En iedereen kan het leren.

 

Ook voor mij is het belangrijk om af en toe gas terug te nemen. Even de rem erop. Ik roep mezelf regelmatig een halt toe. Ik hoef niet altijd in de snelheid van de buitenwereld mee te gaan. Er zijn momenten dat ik behoefte heb aan rust. En die pak ik dan. Soms een avondje niets behalve bank en Netflix. Ik koester dit soort avonden èn ik houd ze erin.

 

Heb jij ook naar “Sophie in de Mentale Kreukels” gekeken? Wat vond je ervan? Heb je het niet gezien en ben je nieuwsgierig? Kijk het hier terug.

 

Foto door: Pixabay/Unsplash

Geef een reactie