wikken en wegen
Films, series & muziek,  Lezen & schrijven,  Persoonlijk

Keuzes

“Marleen, wil jij ook nog een kopje thee?” Aangezien dit iets is wat ik een groot gedeelte van de dag wel kan drinken, stem ik in. Het dampende water wordt bijgevuld in mijn glas. Ik trek de bureaula open. Er ligt nog één zakje groene thee. Ik vind het goed. Ik open het papiertje en haal het theezakje eruit. Mijn ogen gaan naar de tekst. Keuzes!

 

Zou je liever heel muzikaal willen zijn of goed kunnen schrijven?

 

Muziek vind ik schitterend. Als iemand als vanzelf een instrument kan bespelen. Of wanneer iemand een gouden keel heeft. Muziek kan me raken en kippenvel over mijn hele lijf. Dan heb je me. Muziek is emotie. Een brok in mijn keel, tranen in mijn ogen. Gewoon door de klanken, de tekst of een combinatie van beiden. Het is een gevoel. Muziek is een taal die mij aanspreekt.

Maar dan schrijven. Ik doe het zo graag. Van kinds af aan tot nu. Het spelen met de letters, woorden en zinnen. Schrijven en schrappen. Ik ben niet altijd tevreden over wat ik schrijf. Soms verwijder ik alles en begin ik opnieuw. Soms staat er een tekst klaar die nooit wordt gepubliceerd. Maar oefening baart kunst. Het blijven doen, mezelf blijven ontwikkelen. Keer op keer.

Muziek en tekst; beiden op hun eigen manier een taal die me pakt. De één raakt door er naar te luisteren. Maar een goed verhaal is voor mij ook goud waard. Voor mij is een tekst goed wanneer ik het gevoel heb dat ik op pad ben met de auteur. Dat ik aan mijn hand wordt meegenomen en bijna zelf ervaar wat er wordt geschreven.

Ik kom er niet uit. Mijn gedachten gaan heen en weer; muziek of schrijven. Al met al duurt het een paar seconden. Ik haal mijn zakje uit de thee. Al nippend aan het glas, ga ik verder met mijn werk. Op dat moment hoef ik de keuze niet maken.

 

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on thursday); een initiatief van Karin Ramaker

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: