Opruimen

Twee dagen was ik van de wereld. De zaterdagochtend reken ik nog niet eens mee. Ik heb dat, dat mijn lichaam mij een halt toeroept. Ik ben mij er vooraf niet van bewust en dan is daar zomaar weer dat moment in het weekend dat ik even niet meer kan. Als ik heel veel pech heb, komt de maandag erachter aan. Ik had heel veel pech.

Ik geef eraan toe. Wat moet ik anders? Vandaag ben ik eindelijk weer een beetje boven jan. Maar doordat ik de laatste dagen zoveel heb geslapen, lukte dit gisterenavond niet. Mijn nacht was kort, maar vandaag ben ik vrij, dus een groot probleem vind ik het niet. Maar als ik dan zo’n avond wakker lig. Gaan mijn gedachten als een malle. Het lukt me niet deze te stoppen. Eén woord herhaalt zich: opruimen. Op dat moment kan ik er niet veel mee en zoek tevergeefs een alternatief. Zelfs een flink aantal bladzijden lezen brengt mijn brein niet tot stilstand.

Eén woord herhaalt zich: opruimen

Opruimen. Ik luister hierna en doe er wat mee. Ik ruim op. Huis en hoofd. Mijn hoofd ruim ik op door de frisse buitenlucht in te gaan. De natuur is nu zo mooi! Vanochtend zag het wit van de vorst, maar vanavond kleurden de lucht en het zonlicht de bladeren aan de bomen bijna goud. Mijn ogen knijpen samen. De koude wind op mijn wangen. Ik kruip in de kraag van mijn jas. Ik merk dat ik mijn gedachten nauwelijks hoef te ordenen. Simpelweg, omdat ze er niet zijn.

Een paar kilometers heb ik gelopen. Genietend van het moois wat de natuur mij laat zien. Ik heb vandaag opgeruimd. Huis en hoofd.

 

Eerder vandaag, aan het eind van de middag 🍂🍁

Een bericht gedeeld door Marleen (@_missmarleen) op

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on tuesday); een initiatief van Karin Ramaker.

2 Comments

  1. Alice Huiberts

    7 november 2017 at 22:06

    Wat een heerlijke dag! In groot contrast met de dagen er voor. Opgeknapt en opgeruimd is een mooi stel.

    1. MissMarleen

      7 november 2017 at 23:24

      Ja, dat gaat (vandaag) hand in hand.

Geef een reactie