Teken

Als een boemerang komt de nieuwsbrief telkens mij me terug. Niet negatief bedoeld, allesbehalve dat. Ik lees de brief ook telkens weer opnieuw; Life review. Het heeft mijn nieuwsgierigheid gewekt en toch voel ik een bepaalde spanning. Vandaag ontvang ik opnieuw de nieuwsbrief in mijn mailbox en ook vandaag lees ik de brief opnieuw. Ik voel de spanning in mijn lijf, wanneer ik alleen maar overweeg om mezelf aan te melden. Ik zie dit als een teken. Dat het tijd is om actie te ondernemen en mezelf aan te melden. En zo geschiedde.

 

Wat ik verwacht

Een ui kent lagen die we af moeten pellen alvorens we bij de kern komen. Is het zo ook niet met de mens? Wij hebben lagen (of een muur) gecreëerd die afgepeld mag worden, om tot onze eigen kern te komen. Ik verwacht dat ik lagen tegenkom waarbij ik mezelf zal verrassen. Dat het duidelijk wordt dat ik mezelf soms niet (her)ken.

 

Een kijkje in de keuken bij mezelf

 

Ik bewonder mensen die zichzelf zo mooi en kwetsbaar neerzetten en hun verhaal kunnen en durven delen. Met tekst of met beeld. Het zijn mijn eigen woorden dat ik kwetsbaarheid een teken van kracht vind. Je ware zelf laten zien aan de buitenwereld. Of ik dit kan en zal doen? De tijd zal het leren. Ik verwacht dat ik wel reserves blijf houden met wat ik online zet. En dat ik misschien wel een kriebel voel voordat ik een blog publiceer. Tijdens één van de blogaway hangouts zei Karin eens: je vertelt wat er in de keuken gebeurd, niet wat er op het toilet gebeurd. Nou zoiets dus. Een kijkje in de keuken bij mezelf.

 

Actie

Dat ik de nieuwsbrief vandaag voor de zoveelste keer lees, geeft voor mij aan dat het tijd is voor actie. Het moment is aangebroken om mezelf verder te ontplooien. Hoe dit allemaal in de praktijk gaat werken, daar heb ik nu nog geen idee van. Ik kom hier de komende tijd wel achter. En wat ik hiervan ga delen, ik ga het ervaren. Spannend? Jazeker! Maar soms moet ik die dingen doen die buiten mijn comfort zone liggen.

 

Schrijven

Ik zie de cursus niet alleen als een persoonlijke ontplooiing, maar ook één waarbij ik met schrijven kan groeien. De laatste tijd heb ik het gevoel op slot te zitten. De onderwerpen komen niet meer bij me binnen, terwijl ik weet dat ze op straat liggen. Het is een kwestie van zien, deze oppakken en uitwerken door middel van schrijven. De onderwerpen zijn er altijd geweest en zullen er ook altijd zijn.

 

“It’s no use going back to yesterday, because I was a different person then.”
― Lewis Carroll, Alice in Wonderland

 

 

Nadat ik later vandaag op de betaalknop heb gedrukt, ben ik blij dat ik de keuze heb gemaakt. Stilstand is achteruitgang. Ook op persoonlijk vlak. Het is tijd voor wat nieuws, ik ga aan de slag en ik heb er zin in.

 

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on tuesday); een initiatief van Karin Ramaker.

2 Comments

  1. Karin Winters

    15 augustus 2017 at 21:42

    Weet je dat ik hetzelfde had, ik heb me alleen nog niet aangemeld..iets met smoesjes en tijd. Maar nu lees ik het bij jou en denk…ik moet ook!!

    1. MissMarleen

      15 augustus 2017 at 22:03

      Toen ik mij eerder vandaag aanmeldde waren er nog twee tickets; ik heb er een gekocht. En die excuses die we als mens kunnen verzinnen, zonde toch? We verdienen het toch om tijd aan onszelf te spenderen. Ik hoop dat je het laatste ticket kunt bemachtigen. Succes!

Geef een reactie