vlinderstruik
Persoonlijk

De vlinderstruik

Onze tuin ziet er, al zeg ik het zelf, uit om door een ringetje te halen. De mooiste bloemen, planten en struiken (waarvan ik de namen niet ken of simpelweg niet kan onthouden) sieren de tuin. Vlinders vliegen al dagenlang rondjes in en om de vlinderstruik. En niet één, maar er kunnen er maar zo een stuk of tien rondvliegen. Als het er niet meer zijn.

“Hier maak ik donderdag een foto van”, beslis ik. Want wie ben ik om dit mooie tafereel niet te delen? Ik sta, gewapend met mijn camera, bij de struik. Maar de struik is leeg. Geen vlinder te bekennen! Waar zijn ze gebleven? Waarom is er nu werkelijk niet één te zien? Het is wat het is, ik kan het niet afdwingen. De vlinders zijn nu elders mooi te zijn.

Ik loop naar binnen en denk na. Het is jammer, maar de vlinders laten zich niet sturen. Ik vergelijk het met situaties waar ik in (ben) beland of ooit in ga belanden. Ook deze laten zich niet sturen. Ik heb er geen invloed op en controle hoef ik hier al helemaal niet op uit te oefenen. En dit vind ik best lastig, want ik heb graag de situatie onder controle.

 

“Sometimes love means letting go when you want to hold on tighter.”
― Melissa Marr

 

Loslaten. Dit woord schiet me nu te binnen en weet dat dit het enige juiste (ant)woord is. Mijn gedachten mogen er even zijn, maar voor nu is het moment daar om deze te laten gaan. Fladderend uit mijn hoofd. Net als die vlinders van de vlinderstruik. Wetend dat alles goed komt. Niet eerder dan op het juiste moment.

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on thursday); een initiatief van Karin Ramaker

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: