Aan de zijlijn
Persoonlijk,  Sport & ontspanning

Aan de zijlijn

De tijdlijn van mijn Facebook wordt gesierd door apetrotse gezichten van lopers die de Eiberrun hebben gelopen. Ik herken hun gevoel, hun euforie. Dit jaar sta ik (letterlijk) aan de zijlijn. Ik vervul, verwacht ik, een dankbare functie en voorzie de lopers van bekertjes water en sponzen.

 

Wie mag ik tijdens de #eiberrun voorzien van water?

Een foto die is geplaatst door Marleen (@_missmarleen) op

 

In verband met een drukke periode van opruimen, inpakken en verhuizen zijn we nu gesetteld in ons nieuwe huis. De drukte heeft me de keuze doen maken dat ik het hardlopen op pauze heb gezet. Ik had dit nodig om me te kunnen focussen op taken die op dat moment op de eerste plek staan. Maar nu is het tijd om verder te gaan, om het sporten weer op te pakken. Dit is voor mij niet de eerste keer, ik moest al vaker mezelf een halt toeroepen, omdat er onder andere een blessure mijn lijf plaagde. Opnieuw starten vind ik lastig. Voor mijn gevoel is de conditie sneller weg dan dat deze is opgebouwd. En daar is ie weer… De drempel. De drempel om de stoute (hardloop)schoenen weer aan te doen en de training te gaan volgen. Maar mijn stok achter de deur en ik hebben een afspraak gemaakt. We pakken de draad weer op. De drempel wordt echt niet lager, naarmate ik het lopen ga uitstellen.

 

De blokkade die ik heb gecreëerd, ga ik oplossen. Ik spreek mezelf toe dat ik weet hoe ik mezelf voel na afloop van de training. Het gevoel van me fitter voelen, nodigt zeker uit om weer te gaan rennen. Of joggen. Dat is me nu nog om het even.

 

De rennende mensen die langs de waterpost zijn gegaan, hebben me opnieuw doen inzien wat een mooie sport het hardlopen is. Dankzij hen heb ik weer de wil om te gaan. En of ik volgend jaar de bekertjes water aanpak of dat ik ze uitdeel? De tijd zal het leren.

 

 

Foto door: Pixabay/dimitrisvetsikas1969

Geef een reactie