aan mijn jongere ik
Body & Mind

Aan mijn jongere ik

Via Twitter kwam dit blog “Aan mijn jongere ik” van Karin Ramaker mijn timeline binnenrollen. Het kwam niet beter gelegen dan dit moment. Zondagmiddag sprak ik met derden over de kinderjaren. Hoe heb ik dit ervaren. Hoe hebben zij dit ervaren. Uiteraard ligt de basis bij de ouder(s). Maar ook een heel groot gedeelte wat belangrijk is voor de groei van het kind ligt mijns inziens bij het onderwijs.

Leerkrachten maken het kind een groot gedeelte van de dag mee. Deze mogen het kind observeren en van hieruit het kind die begeleiding geven die het nodig heeft. Hoe dit momenteel in het onderwijs gaat, daar ben ik niet goed van op de hoogte. Dat laat ik aan de ouders en de leerkrachten van nu over.

Ik weet nog wel hoe het ging in de jaren dat ik als kind op de basisschool zat. Alhoewel de details me ontschoten zijn, weet ik wel dat ik een rustig en verlegen meisje was. In plaats van dat de leerkrachten mij, en ongetwijfeld vele andere verlegen klasgenoten, (figuurlijk) bij de hand namen en die duw in de rug gaven die ik nodig had, gebeurde er niets. Niets! Nu als volwassen persoon ben ik van mening dat die duw zo belangrijk zou zijn geweest. Ook verlegen kinderen moeten zich gaan redden in deze maatschappij. Alle kinderen hebben het recht om zichzelf neer te zetten zoals ze zijn. Ze hoeven niet de dupe te worden van andere kinderen die hen overrulen. Maar vroeger is geweest. Dit kun je niet overdoen. Het heeft ook geen zin om terug te gaan, te herkauwen.

 

“Dat schattige meisje met blonde krullen hoeft niet altijd schattig te zijn.”

 

Het blog “Aan mijn jongere ik” gaf wel stof tot denken. Nu als volwassen vrouw zou ik dat blonde meisje dat ik was bij de hand nemen. Ik zou gaan hurken en haar in haar blauwe ogen aankijken. Ik zou haar vertellen dat ze er mag zijn. Zij is niets meer of minder dan ieder ander. Dat schattige meisje met blonde krullen hoeft niet altijd schattig te zijn. Ook zij mag het achterste van haar tong laten zien als dit nodig is. Als iemand niet lief voor haar is, hoeft zij dit ook niet voor die ander te zijn. Zij hoeft zich niet de kaas van het brood te laten eten. Als zij aan het spelen is, hoeft zij het speelgoed niet te laten afpakken. In een later stadium hoeft zij zich niet door klasgenootjes te laten vertellen dat ze rood wordt tijdens een spreekbeurt. Alsof ze dit niet allang weet.

Hoe fijn zou het zijn als ik mezelf op weg kon helpen. Enerzijds zeg ik: ja, graag! Anderzijds zeg ik: nee, laat me mijn lessen maar leren.
Als iets me nu niet aanstaat, dan zeg ik dit. Soms is dit lastig, maar ik zeg het. De kaas laat ik me allang niet meer van het brood eten. Het leven is nu eenmaal één grote les. Mijn jongere ik heeft plaatsgemaakt voor mijn eigen ik.

 

 

 

Foto door: Jlhopgood

2 reacties

Geef een reactie