Sport & ontspanning

The Color Run

Het stond op mijn „ to do” lijst, mijn bucketlist: The Color Run. Ik zag het helemaal voor me. Een hoop gezelligheid, opzwepende muziek en vooral heel veel kleur!

Ik ben bij de allereerste Color Run van dit jaar geweest. Deze vond afgelopen zaterdag plaats in het Sloterpark in Amsterdam. Een paar weken geleden werden de kaarten in de voorverkoop verkocht. Ik zag via Twitter dat de verkoop was gestart. En aangezien ik op dit moment de tijdlijn via mijn iPhone bekeek, heb ik ook geprobeerd de kaartjes via dit kleine scherm te kopen. Handig was het niet. Bij het openen van de site werd ik in een soort van wachtrij gezet. Volgens mij duurde dit een minuut of tien. Verversen van de browser was geen optie, want je werd hiermee achteraan in de rij gezet. Dus ik heb braaf tien minuten gewacht. Toen ik eenmaal kon bestellen liep het wel goed. Tot aan de betaling. Dit ging toch niet zo handig via mijn iPhone. Ik werd „eruit gegooid”. Dag tien minuten wachten… Opnieuw dan maar. Niet via de iPhone, maar via een groter scherm. Mijn iPad! En hier ging het vlekkeloos. Niets geen tien minuten wachten. Ik was direct aan de beurt, deed mijn bestelling en betaling. Niets aan de hand. Ik was twee tickets voor The Color Run rijker.

Zaterdag was het dan de dag waar ik naar uit had gekeken. Mijn loopmaatje en ik gingen in sportkleding en al de auto in. Er was op het terrein immers geen gelegenheid tot omkleden. We hadden de auto geparkeerd, namen nog even de tram richting de stad. Normaal zou ik niet graag in zulke kledij de straat op gaan. Tenminste wanneer ik op dat moment niet aan het sporten ben. Maar who cares… ik nam het op dat moment maar voor lief. In de stad kwamen we al met meer Color Runners aan de praat. Samen zochten we uit welke tram me moesten nemen en waar we moesten uitstappen. Dit liep gesmeerd.

The color run

Toen we naar het terrein liepen kwamen er al kleurige Color Runners ons tegemoet lopen. Zij hadden hun gekleurde run al gehad. Eenmaal op het terrein konden we het starterspakket (t-shirt, haarband en tattoos) ophalen. Bij de lockers verwisselde ik mijn shirt voor het Color Run shirt. Dit shirt zou maar van korte duur wit zijn. Na wat bekertjes water werd het tijd voor de uiteindelijke run. Samen met vele andere runners liepen we naar de start. Een DJ stond de boel op te warmen en iemand klom het podium voor een gezamenlijke, swingende warming up. We telden af en vertrokken… Vijf kilometer rennen. Iedereen begon enthousiast. Ik had voor mezelf de intentie om de vijf kilometer aan één stuk hard te lopen. Ik kreeg de indruk dat ik maar één van de weinige streberige runners was. Ergens in het reglement stond dat de hardlopers links en de wandelaars rechts moesten lopen. Maar de wandelaars die ik die vijf kilometer tegenkwam namen de breedte van de weg volledig in gebruik. Ik kon er al zigzaggend tussendoor. Per kilometer werden we verrast met de verfpoeder: rood, groen, blauw en roze. De vijfde kilometer was de finish. Als een ware smurfin heb ik deze bereikt.

Zoals de run bekend staat: het plezier is belangrijker dan de run. In het starterspakket zat ook een nummer, maar dit begrijp ik eigenlijk niet. Er wordt immers geen tijd geregistreerd. Ik heb ook geen flauw idee hoe snel ik heb gelopen. Ik vond het leuk om mee te maken, maar deze week wordt het weer tijd voor de serieuze trainingen. Ook een color runner moet weer „back to business”.

2 reacties

Geef een reactie