geen winst zonder strijd
Persoonlijk

Geen winst zonder strijd

Er zijn van die momenten dat het voelt alsof ik om me heen aan het trappen ben. Dat het lijkt alsof ik iedereen dwarszit. Niets lijkt vanzelf te gaan en ik voel me er ook niet heel erg prettig bij. Maar wat veroorzaakt dan toch dit onprettige gevoel?

Ik ga met mijn gedachten terug naar dát moment. Dat moment waarop het vervelende gevoel is ontstaan. Gelukkig kan ik het meestal wel erg goed voor mezelf beredeneren en mijn gedachtengang op een rij zetten. Diezelfde gedachten die me vaak ook erg dwars kunnen zitten. De hoeveelheid die in mijn hoofd maalt, waardoor het overzicht ver te zoeken is. Ik neem de tijd om mijn gedachten te ordenen. Eraan terugdenkend of ik het allemaal anders had moeten doen. Kiezen voor die ander in plaats van voor mezelf. Zou dit beter voor me uitpakken? Het zal vast wel minder strijd leveren. Maar geen winst zonder deze strijd.

Doordat ik tijdens de verschillende situaties voor mezelf kies, voelt het soms alsof ik een dwarsligger ben. Ik ga niet mee met de stroom of met die ander. Gewoon omdat het niet goed voelt of omdat het niet goed voor mij is. Mijn lichaam geeft dit aan. Het bekende onderbuikgevoel. Ik kies voor mezelf en blijf bij mezelf. Ik ben pas een dwarsligger wanneer ik deze belangrijke signalen negeer. En schop ik mezelf niet wanneer ik hier niets mee doe?

Er zullen altijd momenten zijn dat we meestromen met de rest. Het gebeurt en het is echt niet altijd verkeerd. Maar de afgelopen jaren heb ik geleerd om juist mijn eigen pad te volgen. Ondanks dat deze strubbelingen geeft en het allemaal niet vanzelf gaat. De makkelijkste weg is vaak niet de beste weg. Ik leer van die paden die lastig zijn, die hobbels vertonen. Maar oefening baart kunst. Ook voor het kiezen van mijn eigen pad tijdens deze lastige weg.

 

Er zullen nog lastige paden volgen, maar hoe uitdagend ze ook zijn. Ze zijn niet onmogelijk

 

Maar aan het einde van mijn te bewandelen pad, zullen de strubbelingen en hobbels langzaam minder worden. De paden worden beter begaanbaar en aan het eind weet ik dat ik de blokkades die ik ben tegen gekomen achter me heb gelaten. Er zullen nog vele lastige paden volgen, maar hoe uitdagend ze ook zijn. Ze zijn niet onmogelijk.

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on thursday); een initiatief van Karin Ramaker

2 Reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: