het ruikt naar school
Body & Mind

Het ruikt naar school

Ik parkeerde de auto midden voor het enorme gebouw. Leerlingen liepen af en aan. Groepjes bij de ingang al dan niet kletsend binnen een rokerszone.

Door de draaideuren komen leerlingen naar buiten, terwijl ik naar binnen loop. Ik vind het gebouw groot. De geur is herkenbaar. Het ruikt naar….  school. Het voelt stiekem wel onwennig. Het is al weer flink wat jaren geleden dat ik in een school, danwel onderwijsinstelling ben geweest. Bij de receptie vraag ik naar de weg: “je mag hier rechts de roltrap op, ga rechtsaf de gang in dan is de Open Universiteit is aan het eind aan de linkerkant. Succes!” Ik bedank haar en loop naar de roltrappen. Ja, succes. Dat zal ik nodig hebben. Ik weet, ik heb er alles aan gedaan en nu is het moment suprême daar. De zenuwen gieren door mijn lijf. Een examen doen zal nooit een hobby van me worden.

Ik meld me bij de balie. Ik ben veel te vroeg. Ik sta met mijn rug richting de tafel waar meer examenkandidaten zitten. Ik zie vluchtig dat er niet veel stoelen onbezet zijn. Ook zij mogen aan de bak. Ik krijg instructies. Mijn persoonlijke spullen mogen het kluisje in. Alleen mijn paspoort mag ik bij me houden. Braaf doe ik wat mij wordt gevraagd. Ondanks dat ik veel te vroeg ben, besluit ik ook mijn telefoon op te bergen. Op deze manier kom ik niet in de verleiding om wat printscreens te bekijken. Stel je toch voor dat ik op deze manier weer begin te twijfelen.

Met het paspoort in mijn handen loop ik verder de gang in. Ik ga zitten aan een tafel. Ik zit er alleen. Schuin tegenover mij zijn twee studenten in gesprek met elkaar. Ze lachen een beetje, hebben het over koetjes en kalfjes en gaan hierna verder met hun bezigheden. Studeren en overleggen met elkaar.

Ik kijk op mijn horloge. Nog ruim een half uur voordat ik het examenlokaal binnen mag. Ik sta op en loop terug de gang in. Inmiddels is de tafel waar de andere examenkandidaten zaten leeg. Ik neem plaats. De vrouw achter de balie neemt tijd voor een kort babbeltje. Ze biedt me koffie aan. Ik bedank haar en loop naar de machine. Met de koffie loop ik terug naar de tafel. Met één hand heb ik het papieren bekertje vast, met de ander blader ik door een tijdschrift. Ik heb alleen geen flauw benul wat hierin stond. Ik weet alleen dat het over het onderwijs gaat. Ik leg het tijdschrift terug. Ik kijk de hal in. Studenten lopen langs. Druk met elkaar in gesprek of luisterend naar muziek via de hoofdtelefoon. Ieder doet zijn ding of is in zijn eigen wereldje.

De vrouw die me verwelkomde aan de balie loopt op me af. Kort legt ze me het protocol uit. Ik begrijp het en loop achter haar aan het examenlokaal in. Doordat hier rust heerst en ik eigenlijk direct mijn eigen wereld in dook is hier heel veel langs me heen gegaan. Eigenlijk alles. Ik hoef niet het volledig uur te benutten. Ik zie op mijn scherm dat ik 22 minuten over heb. Maar wat moet ik doen? Ik heb alles twee keer nagekeken en ben ervan overtuigd. Mijn gevoel is goed. Samen met de examinator sluit ik het scherm. Ik zoek naar de uitslag, maar kan deze niet vinden. Er staat één regel: “binnen 48 uur krijgt u per mail de uitslag”. Ik groet de examinator en verlaat het lokaal.

Ik pak mijn spullen uit de kluis en loop dezelfde weg terug richting uitgang. Het is erop of eronder. Ik kan er nu niets meer aan doen. Ik bedenk bij mezelf dat ik de volgende dat de uitslag wel in de mail zal hebben. Ik rijd naar huis. Thuis geef ik aan dat ik nog even geduld moet hebben. Dit was echt wel heel even. Ik zit op de bank en zie de mail op mijn telefoon binnenkomen. Mijn gevoel is bevestigd. Ik ben geslaagd!

Voor nu laat ik de studie even achter me. De boeken mogen dicht. Ik heb mijn doel bereikt; voor de zomer het examen behalen. Als straks de zomerse temperaturen komen heb ik geen zin om in de studieboeken te zitten. De enige boeken die ik dan wil lezen staan op mijn e-reader. Dus kom maar op met die mooie lange zomer. Ik ben er klaar voor!

 

 

Foto door: Kees Romkes

Eén reactie

Geef een reactie