Films, series & muziek,  Lezen & schrijven

Het boek en de film

Gisterenavond was De Eetclub op TV. De maandag was geen dag zoals ik deze had gepland, dus ik heb de film lekker vanuit m’n bed bekeken.

De film werd op een commerciële zender uitgezonden en het nadeel (en soms ook het voordeel) zijn de commercials. De commercials zijn ideaal voor het zetten van een nieuwe kop thee, een potje Candy Crush en het bekijken mijn Twitter timeline. Tijdens de commercial kwam bij mij de gedachte naar boven dat ik het jammer vind dat ik het boek nog niet heb gelezen.

Ik mag graag een boek lezen. Jammer genoeg, neem ik hier niet voldoende de tijd voor. Mijn fantasie kan ik hierbij heerlijk de vrije loop laten gaan. Ik creëer mijn eigen omgeving waarin het boek zich afspeelt en vaak lijken de hoofdpersonen op mensen uit mijn eigen omgeving. Ik vind een boek een goed boek als deze mij vanaf het begin weet te boeien. Ik heb dit bijvoorbeeld gehad met de boeken van Nicci French. Dan was ik nog een hoofdstuk aan het lezen welke ontzettend spannende eindigde. Ik moest en zou nog één hoofdstuk lezen om te kijken hoe dit zou aflopen. Als ik niet oppaste, las ik zo weer een paar hoofdstukken verder. Dit vond ik dan ’s avonds niet zo erg, maar de volgende ochtend had ik dan vaak wel lichtelijke spijt.

Terug naar De Eetclub; ik heb dit boek dus niet gelezen. Nu ik de film gezien heb, ken ik uiteraard het verhaal. Toch blijft dit boek op mijn “to read” lijstje staan, echter niet meer op heel korte termijn. Het nadeel dat ik eerst de film heb gezien is, dat mijn eigen fantasie niet meer aan het werk hoeft. De personages uit het boek, hebben exact dezelfde gezichten en stemmen als de acteurs. De huizen waarin het verhaal zich o.a. afspeelt, zien er uit als de huizen in de film.

Ik heb de boeken “Er komt een vrouw bij de dokter” van Kluun en “De gelukkige huisvrouw” van Heleen van Royen gelezen, voordat ik deze films heb gezien. Uiteraard weet je wat er op het witte doek staat te gebeuren, omdat je het verhaal kent. Maar mijn fantasie heeft tenminste wel haar gang kunnen gaan. Ik heb het boek “Haar naam was Sarah” ook gelezen en de film ligt klaar om bekeken te worden. Ik vond het boek aangrijpend en ik ben dan ook erg benieuwd wat de film met mij doet. Ik zal de film snel eens gaan kijken, want ik kom er uiteraard maar op één manier achter.

Verder lijkt het mij heerlijk, als de avonden dan toch langer worden, mij lekker op de bank te nestelen met een boek. Dit kan zowel via mijn iPad als een echt boek zijn.

Het boek en de film-001

Iedereen kent de uitdrukking “Wie schrijft die blijft”. Maar een kennis bedacht de opvolger “Wie leest heeft feest”. En wie wil nu niet zijn eigen feestje?

Geef een reactie