Persoonlijk

Houd het hoofd koel

Het is warm buiten. Wat zeg ik; heet! Het houdt de gemoederen nogal bezig. Het gras is bij de buren allang niet meer groener, maar net zo dor, verdroogd en geel als bij onszelf. Met verhitte hoofden doen we ons ding. De druppels transpiratie soms voelbaar op het lijf.

Zondagmiddag zit ik met een vriendin op het terras. Even gezellig bijpraten onder het genot van een koude cola mét een verfrissend schijfje citroen. Aan het tafeltje links naast ons zitten bekenden van me. “Lekker hè? Het is ein-de-lijk wat aangenamer!” Ik glimlach naar haar en kan haar woorden alleen maar beamen. Een paar dagen hiervoor was het ver boven de 30 graden. Dus dat het nu een graad of 28 is, is inderdaad alleen maar aangenaam te noemen.

Maar diezelfde zondag, is mijn hoofd even niet meer zo koel. Vlak voor mijn terrasafspraak ben ik bezig geweest om mijn site te voorzien van dat ene slotje bovenin de adresbalk. Waarschijnlijk ben ik een van de laatsten die dit nog even moest regelen. Ik weet dit soort dingen altijd op zo’n moment te doen waarop het me eigenlijk (achteraf gezien) helemaal niet uitkomt. Bij aanvang heb ik er het volste vertrouwen in dat dit vlekkeloos zal verlopen, dat ik dit wel even zal doen. Maar niets blijkt minder waar. Ik heb paniek. Mijn hoofd zit vol en de woorden die ik lees om het probleem op te lossen komen niet bij me binnen. Blinde paniek. Het (angst)zweet breekt me uit. Ik ben alles kwijt. Maar dan ook écht alles. Niets lijkt het meer te doen.

Na de afspraak loop ik naar huis. Mijn hoofd volledig bij mijn site. Ik stuur een mail naar de hostingpartij. Een dag later zal blijken dat zij mijn probleem hebben opgelost en mijn site weer up and running is. Zonder verlies van enige content. Ondanks dat het (lees: mijn) een natuurlijke reactie is om paniek te voelen, weet ik dat het geen zin heeft.

Vanmiddag maakte ik deze foto van Pip. Zij moet op haar eigen manier haar koppie ook koel zien te krijgen. Paniek is bij haar op dat moment niet aan de orde. Het enige waar zij mee bezig is, is het “graven” in die waterbak. Ik zou soms willen dat ik ben zoals zij. Volledig in het nu. Ik weet wel dat het uiteindelijk altijd weer goed komt en dat die paniek helemaal niet nodig is geweest. Houd ik de volgende keer mijn hoofd wel koel? Die paniek werkt in ieder geval niet mee.

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on thursday); een initiatief van Karin Ramaker

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: