mijn blik staart naar het witte scherm
Body & Mind

Mijn blik staart naar het witte scherm

Mijn vingers rusten op het toetsenbord… Mijn blik staart naar het witte scherm. Af en toe verschijnen er letters en zelfs zinnen op het scherm, maar ik ben niet tevreden. De zinnen verdwijnen dus net zo snel als ze er staan.

Er zijn van die tijden dat het gewoon even niet wil lukken. Het hoofd zit vol. Te vol. Zo vol, dat een fatsoenlijk blogonderwerp mijlenver weg lijkt te zijn. Het zit er wel. Ergens. Maar het komt er niet uit. Afgelopen dinsdag had ik zo’n dag. Ik had de intentie om meerdere blogs klaar te zetten. De eerste zal de woensdag erop online moeten komen. Het scherm is wit en het scherm blijft uiteindelijk wit. Ik struin Pinterest af voor blogonderwerpen. Deze voelen op dat moment allemaal als net niet.

Ik maak uiteindelijk de keus het te laten rusten. Een blog afdwingen lukt niet. Doordat ik afstand neem krijg ik rust. Ik vind het wel jammer, maar soms lukt het allemaal even niet zoals ik in gedachten heb. Nog niet zolang geleden vond ik het nogal lastig om die afstand te nemen. Wat ik wil dat zal gebeuren. Ik kan wel als een dwingeland met mijn vuist op tafel slaan, maar de situatie verandert niet. Doordat ik vrede sluit met de situatie, laat ik het rusten. De wereld zal niet vergaan als ik mezelf een vrije avond gun.

 

“Learning to ignore things is one of the great paths to inner peace.” – Robert J. Sawyer

 

De invulling van deze avond is prettig. Andere blogs lezen, de Twitter timeline doorstruinen, mijn nagels van een kek kleurtje voorzien en een fijne wandeling met Pip. Dit alles heb ik niet kunnen doen als ik doelloos naar dat witte scherm was blijven kijken. Mijn avond kreeg kleur. Op een heel andere manier als ik in gedachten had. Maar het is goed!

 

 

 

Foto door: Pete O’Shea

Geef een reactie