op slot
Lezen & schrijven,  Persoonlijk

Ooit

Mijn hoofd is leeg. Enerzijds aangenaam, maar anderzijds zijn de onderwerpen om te schrijven zoek. En dit is frustrerend. Ik ben toch degene die altijd heeft gezegd dat de onderwerpen op straat liggen? Je moet het alleen zien. Maar ik zie het even niet meer. Ik lijk wel op slot. De blokkade om van letters, woorden en zinnen een blog te schrijven die geheel naar mijn tevredenheid is. Ik schrijf en ik schrap. De cursor knippert op mijn witte scherm.

Heeft het wel zin in om in gevecht te gaan? Het antwoord is: nee. De woorden laten zich niet dwingen. Evenals de onderwerpen. Soms is het gewoon even niet het moment. Afgelopen weekend gaf ik tegen mijn gezelschap onder het genot van een kop verse muntthee nog aan dat ik wel meer wil schrijven, maar dat het er even niet is. Blijven schrijven, is haar advies. En ik kan dit wel volgen. Oefening baart immers kunst. Is dit de sleutel naar meer?

Ik accepteer dat het er even niet is. In gevecht gaan heeft geen zin en is toch verspilde energie. Het is wat het is. De onderwerpen zijn goed voor mij verborgen, maar niets blijft voor altijd verstopt. Er komt een moment dat de onderwerpen er in overvloed zullen zijn. Mijn vingers zullen blijven tikken; letters, woorden en zinnen zullen het witte scherm weer vullen.
Ooit komt dat moment dat ik me niet meer op slot voel, maar vrij om te schrijven over datgene wat me bezig houdt. Ooit!

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on thursday); een initiatief van Karin Ramaker

2 Reacties

Geef een reactie