schoolverlater
Body & Mind

Schoolverlater

De vakanties zijn in grote delen van het land begonnen. Ik kijk terug naar het moment dat ik in groep 8 zat en ook een schoolverlater was. Eigenlijk weet ik niet veel meer van de basisschool periode. De herinneringen die ik heb zijn flarden.

Hoe het kan dat ik niet veel herinneringen heb? Hier kan ik geen antwoord op geven. Ik weet nog wel wie mijn klasgenootjes waren en ik weet ook wel wie mijn beste vriendinnetjes waren. Ik was een stil en verlegen meisje. In de tijd dat ik op de basisschool zat hadden de leerlingen die een vlotte babbel hebben of uitblinkers waren in de klas, het beter voor elkaar. Zij waren vaak de lievelingetjes. De leerkrachten hebben, in mijn beleving, immers weinig met hen van doen. Ik vind het nog altijd jammer dat er destijds niet meer aandacht aan die leerlingen werd geschonken, die dit het hardst nodig hadden.

Maar goed, ik dwaal af. Ik weet wel dat ik in groep 8 op kamp ging. Al weet ik niet meer waar naartoe. Volgens mij fietsten we er gezamenlijk naartoe. Wat ik wel weet is dat de laatste avond op kamp een bonte avond werd georganiseerd. Mijn ouders en die van alle klasgenootjes zijn welkom. In mijn herinnering vind het plaats het in de openlucht. Aan de zijkant de tribunes waar de ouders en (misschien wel alle) leerkrachten mochten zitten. Samen met, destijds mijn beste vriendinnetje, mocht ik deze avond presenteren. Of er toneelstukken zijn opgevoerd of liedjes zijn gezongen. Ik weet het niet meer. Misschien wel beide. De avond moet immers gevuld worden.

Als schoolverlater ben je op dat moment hartstikke stoer. Eén van de oudste leerlingen van school. Klaar om een tijdperk af te sluiten en een nieuwe te beginnen. Waarschijnlijk nog niet realiserend dat je na de zomervakantie weer helemaal onderaan staat en de titel “brugpieper” mag dragen. Maar zover is het nog niet. Eerst zes (of zeven) weken zomervakantie. Samen met een handjevol klasgenoten ben ik nog één keer naar die school geweest, waar ik zes jaren heb doorgebracht. Dit gebouw zal ik niet meer van binnen bekijken. Deze geur zal ik niet meer opsnuiven. De tafeltjes zullen spoedig te laag worden en de stoelen veel te klein. Ik had de eer om op de knop te drukken waardoor de bel ging luiden. Hiermee werd een schooljaar en -periode afgesloten. Het begin van de vakantie! Het begin van de weg naar volwassenheid.

 

 

 

Dit blog is geschreven als onderdeel van Ik Blog De Zomer Door (#IBZD); een initiatief van Karin Ramaker.

 

 

 

 

Foto door: Nick Amoscato

3 Reacties

  • Daan

    Een hele hoop uit die tijd kan ik me nog levendig herinneren, het zijn denk ik bij iedereen wel flarden, juist omdat je in die tijd je hersennen nog volop in ontwikkeling zijn, zal vast een medische verklaring voor zijn :)

    Het stil en verlegen zijn was in mijn ogen juist de reden waarom je het lievelingetje van de meester/juf was, maar extra aandacht kreeg ik daardoor nooit, als je stil bent wordt je wel sneller over het hoofd gezien, als je niets vraagt krijg je ook geen antwoord, iets wat ik nog steeds moeilijk vind :)

    • MissMarleen

      Lastig inderdaad als iets vragen moeilijk blijft. Ik heb er gelukkig niet veel moeite meer mee. Weet dat geen enkele vraag gek is, draai het eens om… Jij vindt het ook vast niet raar als er een vraag wordt gesteld.

      • Daan

        Dat is met veel dingen, als ik het zou omdraaien en mijn eigen reactie zou projecteren, dan is niets echt raar. Dus waarom ik me altijd anders inbeeld dan hoe ik zelf zou reageren, geen idee.

Geef een reactie