Body & Mind

Van poncho tot zonnebril

Ingang Zwarte Cross terrein
Ingang Zwarte Cross terrein

Sommige dingen verdienen een tweede kans. Zo ook de Zwarte Cross. Een paar jaar geleden ben ik er al eens geweest. Toen zat ik in een situatie waardoor ik niet alles goed en objectief kon beoordelen. Ik ben niet snel chagrijnig, maar toen….

Maar oké Zwarte Cross 2013 verdiende voor mij een tweede kans. Ik heb de line up bekeken en zag Kate Nash, Go Back To The Zoo en The Golden Earring staan. Ook zouden we met een leuke groep gaan. Ik had er vrijdagavond zowaar zin in.

Zaterdagmorgen zag ik op Weeronline al wat voor bui er aan kwam. Toen we de auto parkeerden ging het helemaal los. We bleven nog maar even in de auto schuilen. Toen de druppels kleiner en minder werden waagden we ons richting het festivalterrein. Zoals op bovenstaande foto te zien, waarschuwden de wolken ons voor een nieuwe bui. Dus toen we binnen waren hebben we de eerste aanschaf al gedaan; een poncho. Wat was ik hier blij mee. De regen kwam met pijpenstelen uit de lucht en m’n haar en kleding waren al behoorlijk nat. De broekspijpen kleefden aan m’n benen. Hierdoor kreeg ik het redelijk koud. De poncho kleefde aan m’n lijf, maar ik had het tenminste niet meer koud. Toen de ergste bui wederom voorbij was gingen we het terrein op. Wat een blubber!! Ik ging van huis met witte all stars, maar had de rest van de dag zwarte aan.

All Stars

Later deze week, wacht me nog een mooie uitdaging om te kijken of ik m’n all stars weer wit kan krijgen.

We zijn het terrein gaan verkennen. Door eerst een beetje doelloos rond te lopen werd het tijd om daadwerkelijk iets te doen. Ik wilde graag kijken naar Kate Nash bij het hoofdpodium. Eerlijk gezegd viel haar muziek mij een beetje tegen. De groep was inmiddels gesplitst, dus samen met twee anderen ben ik over het terrein rond gaan lopen. Er was van alles te zien/doen; voor zowel jong als oud. De mensen die er rond liepen waren er in alle soorten en maten. Ikzelf ben nogal netjes en heb een hekel aan viezigheid. Toen m’n schoenen eenmaal zwart waren, kon ik dit wel even loslaten, maar sommigen deden er gewoon alles aan om maar zo vies mogelijk te worden. Ze rolden letterlijk door de modder. Dit gaat mij echt een paar stappen te ver. Dit is gewoon niet mijn ding. Maar ik respecteer en accepteer een ander zoals hij is, zolang ze mij maar niet hierin meenemen. Dit is gelukkig niet gebeurd.

Ondertussen was de poncho allang een verfrommeld ding in m’n broekzak. Ik hield hem nog meer even bij me voor het geval er nog zo’n bui zou komen. Ondertussen is de zon gaan schijnen en het werd gewoon warm. Omdat ik m’n mooie, dure zonnebril in de auto had laten liggen, heb ik bij één van de marktjes maar een nieuwe gescoord. Hier was ik wel blij mee, want ik heb hem de rest van de dag op gehad.

Er was, helaas voor mij, een moment dat ik er even he-le-maal klaar mee was. Wat een dronken gasten!! Ik houd hier echt niet van. Als men zoveel drinkt dat ze niet meer fatsoenlijk en recht kunnen lopen, waardoor ik een trap tegen m’n enkels mocht incasseren. En een ander die achter mij zijn overmatig alcoholgebruik op de meest oncharmante manier die je kunt bedenken en publique gaat lozen, ben ik er even klaar mee. De beste keuze die ik kon maken was om even weg te lopen van die plek waar mijn irritatiegehalte het hoogtepunt bereikte.

Het was half zes en het was toch tijd om wat te eten. Er stonden zoveel kraampjes, echt voor iedere smaak wat wils. Je kunt denken aan patat, pizza, oosters, vis, luifels, tosti, pannenkoeken, ijs en nog zoveel meer. Na het eten gingen we weer richting het hoofpodium waarom half acht Go Back To The Zoo zou beginnen. Half acht ging niet lukken, er zat wel een kwartiertje vertraging in. Ik kende niet zoveel liedjes (lees: geen). Toch vond ik het wel leuk om hier naar te kijken. Omdat de voeten branden van het vele lopen (eerder die dag waren m’n voeten en sokken helemaal doorweekt van de regen) gingen we na Go Back To The Zoo nog even een stukje lopen. Ik vond het fijn om even te lopen i.p.v. de hele tijd op dezelfde plek te staan. Na Go Back To The Zoo stond The Golden Earring op het programma. We stonden na het lopen weer op tijd bij het podium om The Golden Earring te gaan bekijken.

Het hoofdpodium, vlak voor aanvang van Go Back To The Zoo
Het hoofdpodium, vlak voor aanvang van Go Back To The Zoo

The Golden Earring begon met spelen. Wat vond ik hun goed!! Ze speelden veel van hun bekende liedjes als Radar love, Another 45 miles, The devil made me do it, When the lady smiles en nog zoveel meer. Deze heren rockten geweldig en maakten er een geweldige show van. Ik vergat gewoon mijn irritaties van eerder die dag.

Na The Golden Earring was het voor ons wel welletjes. Het was tijd om weer naar huis te gaan. Doordat het zo druk was en het terrein zo groot was het lastig om de rest van de groep weer terug te vinden. Gelukkig is dit allemaal goed afgelopen.

En dan nu de eindconclusie: Ik vond het niet zo erg als een aantal jaren geleden, maar toch is de Zwarte Cross niet mijn ding. Zet mij maar neer in een mooi restaurant met goed eten. Dit is toch meer mijn ding van een avondje/dagje uit.

Wel moet ik mijn complimenten geven voor de organisatie. Wat was alles goed georganiseerd. Gisteren ook geen opstootjes gezien. Ik lees vandaag op het nieuws dat dit helaas anders is. Hopelijk heeft dit geen al te grote stempel op het feest gedrukt.

De Zwarte Cross 2013 zit er (bijna) weer op. Denk dat de Zwarte Cross het de komende jaren zonder mij mag doen.

Eén reactie

Geef een reactie