vanonder mijn grote capuchon
Persoonlijk

Vanonder mijn grote capuchon

Het is iets over half acht als ik met Pip de deur uit loop. Het regent buiten en het is nog donker. Ik trek mijn erg grote capuchon over mijn hoofd. Een paraplu in combinatie met een hond dat werkt voor mij niet. Pip heeft onderweg haar eigen nukken. Nukken die voor een ander zo schattig en aandoenlijk kunnen lijken.

Pip vindt het heerlijk om te wandelen. Dat het regent, daar wordt zij niet anders van. Doordat mijn capuchon zo groot is, houd ik hem met mijn hand in bedwang. Anders glijdt deze voor mijn ogen en dat is voor niemand een goed idee. De fietsers die me over het fietspad passeren met dichtgeknepen ogen tegen de druppels. Zij verschuilen zich achter een grote sjaal of hebben, net als ik, hun haren bedekt.

Aan het eind van het fietspad ga ik linksaf. Het is alsof Pip denkt: “wanneer ik deze kant op ga, dan ga ik alweer richting huis.” Ze gaat in de ankers. Daar sta ik dan in de regen, een hond die de rem erop heeft. Mensen die glimlachend het tafereel aanschouwen. Vaak genoeg vind ik dat ze me lekker voor schut kan laten staan. Dit gedrag beloon ik niet, dus de hondensnackjes blijven in mijn jaszak. Bij Pip werkt het het best om dit te negeren en haar mee te trekken. Negatieve aandacht is immers ook aandacht.

Inmiddels hebben we er weer flink de pas in. Pip loopt netjes mee. We lopen richting de kerk. Hier staan een paar meiden te wachten in de motregen. Het is buiten nog maar nauwelijks lichter geworden. Ik schat de meiden een jaar of 16. Ik loop langs hen heen. Ze hebben alleen oog voor hun telefoon en wisselen hooguit een paar woorden met elkaar.

We zijn hen een paar passen voorbij gelopen, totdat Pip ineens lijkt te bedenken dat ze dit wel leuk vindt. Pip is een “mensen-hond” en is gek op de aandacht (die ze in de meeste gevallen ook wel krijgt). Opnieuw is daar die rem. En nu niet zomaar een rem. Pip gaat er maar eens goed bij liggen op dat natte wegdek, tussen die glibberige bladeren. De meiden hebben inmiddels aanstalten gemaakt om te gaan fietsen en zien daar ineens die golden retriever liggen. Allesbehalve van plan om met mij mee te lopen. De meiden schieten in de lach. Even vergeten ze dat het vroeg, grauw, donker en nat is.
En ik? Ik sta daar, maar glimlach met de meiden mee. Vanonder mijn veel te grote capuchon.

5 Reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: