opdracht
Persoonlijk

We hebben een opdracht

We hebben morgen een opdracht te vervullen. Morgen is het verkiezingsdag en gaan we weer massaal naar de stembus om de politieke partij van onze keuze te steunen. Hen onze stem te geven. Onze stem telt immers.

 

De gezichten van de politieke partijen staan al wekenlang in enorme borden langs de wegen in Nederlandse steden en dorpen. Ze glimlachen om ons het vertrouwen te geven dat zijn diegene zijn waarop we moeten stemmen. Maar iedereen kan nog zo lief lachen, mij hebben ze nog niet in hun greep. Ik zweef. Als een malle. Ik weet heel erg goed op wie ik niet wil stemmen, dat dan weer wel. Ook niet geheel onbelangrijk. Maar bij wiens naam kleur ik het vakje rood? Dat is de grote vraag. Ook voor mij.

 

Maar iedereen kan nog zo lief lachen, mij hebben ze nog niet in hun greep.

 

Ik kijk weinig televisie en heb de belangrijkste debatten gemist. Achteraf niet erg handig. De stemwijzers die ik via het internet doe, geven mij ook geen duidelijkheid. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zo zwevend ben geweest. Dit maakt me best onrustig. Ik leef in een land waarin in mag stemmen en ik wil mijn stem niet toekennen aan een politieke partij waar ik achteraf spijt van krijg. Er zijn zoveel partijen en velen hebben wel standpunten waar ik me (wel iets) in kan vinden. Maar verdienen ze hiermee mijn stem?

 

Morgen is de dag die voor de toekomst Nederland erg belangrijk is. De anders zo scherpe politici zullen vast zenuwen ervaren. Hun lot ligt in onze handen. Daarom zweef ik morgen naar de stembus. Ik vervul mijn opdracht. En ergens, op die enorme lijst zet, kleur in een blanco bolletje rood.

 

 

Dit blog is onderdeel van #PHOT (photo on tuesday); een initiatief van Karin Ramaker.

Eén reactie

  • joop

    Ik heb ook geen idee op welke partij ik moet stemmen. Dat gedoe rond Erdogan vertroebelt het beeld, maar ik wil me daar niet door laten beïnvloeden. Teveel eer voor een malloot.

Geef een reactie